Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2014

Οι φίλοι μας, τα πιστά σκυλιά του συστήματος...

Συλλογιζόμενοι πως κατ' επανάληψη το φοιτητικό κίνημα έχει χτυπηθεί με τον πιο βίαιο τρόπο από τις δυνάμεις καταστολής, την ατιμωρισία που επιτρέπει στους δολοφόνους, τους τραμπούκους και τους χαφιέδες των ΜΑΤ να κυκλοφορούν ελεύθεροι και ατιμώρητοι, σε αντιδιαστολή με 100άδες συντρόφους μας και συναγωνιστές μας που χωρίς αιτία χτυπήθηκαν, τραυματίστηκαν, συλλήφθησαν και καταδικάστηκαν και με τους νεκρούς από τα χέρια της αστυνομίας πάντα χαραγμένους στην μνήμη μας θέλουμε να αναδημοσιεύσουμε την κάτωθι ανοιχτή επιστολή.

 Προς τον αστυνομικό που χτύπισε στο κεφάλι την αγωνιζόμενη καθαρίστρια.

"Θέλω να σου αφηγηθώ μία ιστορία. 
Ήταν αρχές της δεκαετίας του 80. Τότε η Ελλάδα δεν ζούσε την κρίση των θεσμών και των αγορών, αλλά οι περισσότεροι ζούσαν τον αγώνα της καθημερινής επιβίωσης. Κάπου στα Βόρεια προάστια των Αθηνών υπήρχε μία μεγάλη υφαντουργία, που τα αφεντικά της θεωρούντο μέλη της οικονομικής ελίτ. Απασχολούσαν περισσότερες από 700 εργαζόμενες. Και μία νύχτα αποφάσισαν να μεταφέρουν αιφνιδιαστικά τα κεφάλαιά τους στην Ελβετία και να εξαφανιστούν. Είχαν προηγηθεί τρεις μήνες καθυστέρησης πληρωμών του προσωπικού. Η “Μπαρκό” -έτσι λεγόταν η υφαντουργία τους- έμεινε ακέφαλη, με 700 οικογένειες μέσα σ’ έναν άγριο χειμώνα να περιμένουν τα χρήματα που είχαν ήδη δουλέψει. Το Κράτος άρχισε να .. σφυρίζει αδιάφορα κι όταν το συνδικάτο των εργαζομένων (τότε τα συνδικάτα ήταν ακόμη ισχυρά) κήρυξε την πρώτη λευκή απεργία εν Ελλάδι, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Δημοσίας Τάξεως έβαλε τα ΜΑΤ απέναντι στις υφάντριες.
Σε μία τέτοια διαδήλωση μία από τις απεργούς βρέθηκε απέναντι από μία αγέλη καλοκουρδισμένων αστυνομικών. Κάποιος την μέτρησε με το βλέμμα και την βρήκε του χεριού του. Κατάφερε να την απομονώσει και να την χτυπήσει αλύπητα. Εκείνη απεγνωσμένα του φώναζε πως πάλευε για το ψωμί των παιδιών της. Του ενός που είχε και εκείνου που περίμενε. Την έστειλε στο νοσοκομείο. Οι γιατροί διέγνωσαν πέρα από τα εξωτερικά τραύματα σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά της. Τα επόμενα χρόνια τα νοσοκομεία την έβλεπαν συχνά. Το παιδί που κουβαλούσε τότε στην κοιλιά της δεν γεννήθηκε ποτέ. Ποτέ επίσης δεν βρήκε κανείς και δεν τιμώρησε τον αστυνομικό που την σακάτεψε.
Σήμερα όμως στο δικό σου πρόσωπο, απεχθέστατο όργανο της υποτιθέμενης τάξης, τον αναγνώρισα. Είδα την ίδια λυσσαλέα κι αναίτια κακία. Και κατάλαβα πως όσο υπάρχουν αστυνομικοί του αισχρού σου είδους θα κινδυνεύουν οι μάνες όλων μας. Η γυναίκα που χτύπησες πάλευε για το δίκιο της. Εσύ για τι παλεύεις;
Θα περιμένω να μάθω την τιμωρία σου. Εγώ κι η κόρη κάθε καθαρίστριας που θα βρεθεί ανυπεράσπιστη στο δρόμο σου”
Η κόρη εκείνης της υφάντριας"

  
Εμείς από την μεριά μας έχουμε να συμπληρώσουμε πως όσες συλλήψεις κι αν κάνουν, όσα δακρυγόνα κι αν ρίξουν, όσες φορές κι αν χτυπήσουν άγρια το εργατικό, το λαϊκό και το φοιτητικό κίνημα, πάντα την επόμενη μέρα θα μας βρίσκουν απέναντι τους.
Οτιδήποτε άλλο άλλωστε, θα ήταν προδοσία σε κάθε χτυπημένη, αγωνιζόμενη καθαρίστρια, σε κάθε χτυπημένη αγωνιζόμενη υφάντρια, σε κάθε αγωνιστή που βρήκε κάποτε απέναντι του τις δυνάμεις καταστολής, και πρώτα απ' όλα στους νεκρούς μας... Από τον Σωτήρη Πέτρουλα μέχρι τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και μέχρι το αγέννητο παιδί της υφάντριας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου