Αφιέρωμα στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (μέρος 2ο -διάφορα κείμενα, αναδημοσιεύσεις)

Η αφήγηση του πατέρα – με αφορμή την 28η Οκτωβρίου 

 «Δε μας ένοιαζε ο θάνατος. Γιατί ήμασταν νέοι, όρθιοι και κοιτούσαμε μακριά, μπροστά στην ιστορία… Στα δεκαεννιά και τα είκοσι πηγαίναμε στο εκτελεστικό απόσπασμα τραγουδώντας »

Έτσι μάθαινα την ιστορία, μέσα από τις αφηγήσεις του πατέρα, του θείου, του σογιού, απ’ όσο θυμάμαι τον εαυτό μου. Γνώρισα το ΕΑΜ και τον ΕΛΑΣ, το αντάρτικο αλλά και την πείνα, τους δοσίλογους και τους ταγματασφαλίτες, τις φυλακές και τα ξερονήσια αλλά και τους κομμουνιστές κι όσους αγωνίζονταν μέσα από την μετάγγιση της εμπειρίας, των αγωνιών, των πόθων και του πόνου των δικών μου ανθρώπων.

Όταν το σχολικό εγχειρίδιο σταματούσε στο «ΟΧΙ» του Μεταξά, ένιωθα την οργή του πατέρα για το δικτάτορα της 4^ης Αυγούστου, που μας τον μάθαιναν για ήρωα. Κι αν οι σχολικές διδαχές μιλούσαν για βασιλείς και αστούς πολιτικούς, που σώσανε τη χώρα, εγώ είχα ήδη την εικόνα στο μυαλό μου αυτών που την κοπάνησαν στην Αίγυπτο, μεταφέροντας εκεί τα βασιλικά τους παλάτια, ενώ ο απλός λαός πέθαινε από την πείνα.

Καταλάβαινα ότι το ΕΑΜ, κι όλοι αυτοί που πήραν τα όπλα και πάλεψαν για να λευτερωθεί αυτός ο τόπος, ήταν απαγορευμένες λέξεις στο σχολείο, αλλά ο πατέρας με είχε συνεπάρει με τις διηγήσεις του, ώστε να καταλαβαίνω, πως η αλήθεια πολλές φορές θα βγαίνει στην παρανομία, χωρίς να γίνεται ωστόσο μπορετό ολότελα να κρυφτεί. Μόνο κάθε φορά που μιλούσε για τα βασανιστήρια, τις ατελείωτες ώρες στη φυλακή, περιμένοντας την εκτέλεση, και τα μαρτύρια- μαρτυρίες στη Γυάρο, ζάρωνα στην αγκαλιά του από φόβο. Ένα φόβο όμως περίεργο, όχι με διάθεση να δεχθώ την υπογραφή δήλωσης στο άδικο για να σώσω τον εαυτό μου. Μα φόβο για το αν εγώ θα άντεχα στην προσπάθεια να γίνουν όσα εκείνοι, οι καθημερινοί (!) κατά τα άλλα άνθρωποι, υπερασπίστηκαν με τόσο πάθος.

Ο πατέρας δεν ήταν διανοούμενος, ούτε ιστορικός. Είχε βγάλει με κόπο το γυμνάσιο και δούλευε εργάτης σε κλωστοϋφαντουργία. Την υπεραξία και λίγα γαλλικά, τα έμαθε στη φυλακή. Πάντα έλεγε πως τη μεγαλύτερη δύναμη στην αντίσταση και την επανάσταση, για τα δίκια του κόσμου, τη δίνουν οι «γραβιάδες» και οι «ξεβράκωτοι».

Ο πατέρας έζησε και σε καλύτερες εποχές. Οι δάσκαλοι νικήσανε το φόβο και τις διώξεις και ξαναπήρανε το νήμα της ιστορίας να το υφάνουν, πιο ορθά στα μυαλά μας. Τα βιβλία αλλάξανε πολλές φορές, μα πάντα την ιστορία την καταλάβαιναν τα παιδιά όταν ένας δάσκαλος μετάγγιζε τη ψυχή του και έστεκε ορθός με τους αγώνες του να τη διδάξει.

Ο πατέρας έχει πια πεθάνει. Δεν έζησε κι αυτή την αλλαγή των καιρών. Όπου πάνω στην κοινωνική καταβύθιση, η καπιταλιστική κρίση ξαναφέρνει τα τάγματα εφόδου να παρελαύνουν στους δρόμους και στα μυαλά των παιδιών. Η αφήγησή του βέβαια είχε τα τελευταία χρόνια υποχωρήσει. Όχι γιατί τον κούρασε η αρρώστια. Η αγορά και ο καπιταλισμός ήταν σε επέλαση, πάνω στα ερείπια ενός Οκτώβρη που δεν μπόρεσε. Η ιστορία, έλεγαν κάποιοι πως σταμάτησε και η πλαστική ευμάρεια, των δανείων και των μάνατζερ πήρε το πάνω χέρι. Όραμα έγιναν οι γιάπις, όσοι τα κονομάνε κι όσοι κοιτάνε την πάρτη τους. Έτσι η σιωπή αντικατέστησε την αύρα της δυνατότητας μιας άλλης κοινωνίας. Αρκετοί δάσκαλοι, σώπασαν ή παραγκωνίστηκαν από τις δεξιότητες, τα προγράμματα και τα φροντιστήρια εκγύμνασης για μια καριέρα σπουδαία. Τα οράματα θεωρούνταν πια ανοησία κάποιων μη ρεαλιστών.

Η ιστορία γέμισε χρονολογίες κι άδειασε από νεύρο και συναίσθημα. Και τώρα έρχεται να ξαναγραφτεί από αυτούς που την πρόδωσαν. Ήρωες οι δοσίλογοι και οι ταγματασφαλίτες, εθνικιστές που νοιάστηκαν την πατρίδα και γι’ αυτό υπηρέτησαν πιστά τους γερμανούς και το σύστημα. Καθαρά τα χέρια που χαιρετούν φασιστικά. Το αίμα το ξέπλυναν οι θύελλες της κρίσης. Μάγκες οι νταβατζήδες της κοινωνικής απόγνωσης, που προκειμένου να μην πειραχθούν τα μεγάλα αφεντικά, την στρέφουν ανάμεσα στους εργαζόμενους, τους άνεργους, τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους. Υποταγή στον φωτισμένο ηγέτη και καταρράκωση οποιασδήποτε αξιοπρέπειας και ελεύθερης σκέψης.  

Οι κομμουνιστές και οι αγωνιστές, συνδικαλιστές πάλι στο απόσπασμα, όπως τότε, ρίχνοντας πάνω τους τις ευθύνες για μια κοινωνία και ένα πολιτικό σύστημα που σαπίζει και γεννά τη φασιστική σκιά στην αποφορά του.

Ο πατέρας, πάρα πολλοί πατεράδες και μανάδες, εκείνης της εποχής αναμετρήθηκαν με το τέρας, σε καιρούς δίσεκτους. Δεν υπολόγισαν ότι ο εχθρός ήταν πιο δυνατός. Ποτέ εξάλλου το «Κούγκι» και το «Κάστρο του Υμητού», δεν μέτρησε τις δυνάμεις του με τη ρεαλιστικότητα, γι αυτό έγιναν φώτα πορείας για πολλές γενιές. Τα οράματα ψηλώνουν τις καρδιές των ανθρώπων, η αύρα τους χαϊδεύει τις επιλογές τους. Και λες και λένε όλοι: «ναί το ‘καναν, γιατί έτσι έπρεπε» κι όχι γιατί υπολόγισαν πως είχαν τη νίκη ολόφωτη να περιμένει στο δρόμο.  

Αυτά τα οράματα, οι επιλογές, οι πράξεις των ανθρώπων, μας έδωσαν πνοή για να διαβούμε το κατώφλι του αιώνα. Μας έμαθαν την ιστορία, παρά κι ενάντια σε όσους κυρίαρχους, πάσχιζαν να την ξαναχαράξουν στα δικά τους μέτρα. Ζήσαμε την πρώτη μας νιότη με ιδέες, δικαιώματα, απολαβές που αυτοί μας «δάνεισαν». Κι ας το αγνοούσαν οι περισσότεροι. Κι ας νόμισαν πως ηττήθηκαν γιατί δεν έφτασαν στο τέλος που ονειρεύτηκαν.

Εμείς, τι θα αφήσουμε στα παιδιά μας; Έναν κόσμο λεηλατημένο από δικαιώματα, με τις ανάγκες στην παρανομία και την ελευθερία στο απόσπασμα; Άτολμοι καν να μεταγγίσουμε όσα πήραμε; Ανίκανοι να βγούμε από το λαγούμι του φόβου, μιας καθημερινότητας που καταλύεται, κλαψουρίζοντας και γλείφοντας την ανημπόρια μας; Κι αν δεν μπορούμε να χτίσουμε ολόκληρο το όνειρο μιας άλλης κοινωνίας, θα κοιτάμε μόνο προς τα κάτω προσκυνώντας ή θα τολμήσουμε να προκαλέσουμε την ιστορία, κι ας γίνουμε ένα νέο «κάστρο του Υμηττού»; «Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πως θα γενούνε τα σκοτάδια λάμψη»; έγραφε ο ποιητής

Ας είναι. Μέρες που είναι θέλησα να σταθώ δίπλα στους μαθητές μου, έξω από την σκουριά της συνήθειας. Κι ήρθε στο μυαλό μου η δική μου εικόνα σαν μαθήτρια. Κι έκρινα πως υπάρχει ακόμη ελπίδα να απολογίσουμε τους νεκρούς μας ενάντια στο φασισμό, όχι με άσκοπες και βαρετές νεκρολογίες, μα με αποφάσεις και επιλογές. Κοιτώντας τα παιδιά στα μάτια και φλογίζοντας ξανά τις καρδιές τους, με τις υποσχέσεις του δικού μας ξεσηκωμού. Για να μπορούμε κι εμείς να ιστορούμε αυτό τον ξεσηκωμό και να ζεσταίνουμε τις καρδιές των μελλούμενων γενιών, όπως οι πατεράδες και οι μανάδες μας.

 Πηγή: http://aristeroblog.gr/node/1094

Γιώτα Ιωαννίδου

Αφιέρωμα της ΑΕΠ-ΕΑΑΚ στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ (μέρος 1ο- "το Δίλημμα"))

Στα πλαίσια του αφιερώματος στην Εθνική Αντίσταση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, που ολοκληρώνεται τις επόμενες μέρες. Παρουσιάζουμε το Ντοκιματέρ "Αρης Βελουχιωτης- Το δίλημμα":

Σκηνοθεσία: Φώτος Λαμπρινός ...

Σενάριο: Φώτος Λαμπρινός
Αφηγητής: Γιώργος Σαμπάνης
Μουσική ενορχήστρωση και διεύθυνση: Λουκιανός Κηλαϊδόνης
Παραγωγή: 1981
Διάρκεια: 113'

Τι έγινε στη Βάρκιζα - τι έγινε με τον Άρη μετά τη Βάρκιζα - πώς αποστρατεύτηκε ο ΕΛΑΣ - ποιος ο ρόλος των Άγγλων - ποιος ο ρόλος των αστικών κομμάτων - με τι σκοπό ιδρύθηκαν τα τάγματα ασφαλείας - ποιος υποκινούσε τις συγκρούσεις ΕΔΕΣ-ΕΛΑΣ - τι έγινε στο Κάιρο, στο Λίβανο, στην Καζέρτα - Τι ήταν η κυβέρνηση του βουνού - ποιο το δίλημμα της Αριστεράς - τι είπε ο Άρης στη Λαμία - τι έγινε στη σύσκεψη των καπετάνιων-γιατί οδηγηθήκαμε στον Δεκέμβρη - γιατί δεν εκπληρώθηκε το όραμα του Ε.Α.Μ. Κεντρικό πρόσωπο του ντοκιμαντέρ, η μορφή του πρωτοκαπετάνιου του EΛAΣ, Άρη Bελουχιώτη! Μέσα από τη δική του ιστορία, η ταινία αφηγείται τον αγώνα του EAM και του EΛAΣ κατά τη γερμανική κατοχή, και παράλληλα τη μοναχική πορεία του Bελουχιώτη, μετά τη Συμφωνία της Bάρκιζας, μέχρι τον τραγικό του θάνατο. Μέσα από το πορτρέτο του Άρη, παρουσιάζεται το εαμικό κίνημα και η ένοπλη αντίσταση στη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής.

Θα ακολουθήσουν έντυπα και φωτογραφικά υλικά του αφιερώματος στη σχολή και διαδικτυακά.

ΑΝΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΟ Σ.Δ. ΤΟΥ ΕΚΠΑ

Μετά από μαχητική κινητοποίηση των φοιτητικών συλλόγων του ΕΚΠΑ οι σημερινές εκλογές για την ανάδειξη του συμβουλίου διοίκησης ματαιώθηκαν!

Όλοι την Τετάρτη 24/10 στο κτίριο Ιπποκράτους 7 στις 8πμ για να μπλοκάρουμε και τις επαναληπτικές εκλογές για το συμβούλιο διοίκησης του ΕΚΠΑ!

ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΕΚΠΑ ΟΥΤΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

Καλούμε όλους τους φοιτητές να παρευρεθούν μαζικά την Δευτέρα 22/10, 9πμ στο κτίριο Ιπποκράτους 7 για να μπλοκάρουμε τις εκλογές για το συμβούλιο διοίκησης του ΕΚΠΑ!

Ο νόμος πλαίσιο δε θα περάσει!
Ούτε ένα ευρώ για τις σπουδές μας!

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 18/10

Αύξηση ωραρίου, νέα μείωση στους μισθούς πείνας και στα επιδόματα εξαθλίωσης, αύξηση των ωρών εργασίας, κατάργηση αποζημιώσεων για απολύσεις, τελειωτικό χτύπημα στις συμβάσεις, , μεγαλύτερες περικοπές στις συντάξεις, φόροι και χαράτσια μέχρι εξόντωσης, μαζικές απολύσεις, καταστροφή της παιδείας, της υγείας. Τα πάντα μπαίνουν στο αντιλαϊκό σφαγείο που έχει στήσει η τρικομματική κυβέρνηση (Ν.Δ. ΠΑ.ΣΟ.Κ. – ΔΗΜ.ΑΡ.) με τους ξένους συμμάχους της (Ευρωπαϊκή Ένωση-ΔΝΤ) προκειμένου να διασφαλιστεί η κερδοφορία του κεφαλαίου.Για να σώσουν τις αγορές και τις τράπεζες και να τρομοκρατήσουν το λαό βάζουν καθημερινά στα δελτία ειδήσεων διλήμματα όπως «Ευρώπη ή χάος», προσπαθώντας να μας πείσουν για «την επιτυχία της κοινης ευρωπαϊκής πολιτικής»Τα συντρίμια από αυτήν την αντιλαϊκή πολιτική τα βλέπουμε στην καθημερινή μας ζωή!  Πάνω απο 1,5 εκατομμύριο είναι οι άνεργοι στην Ελλάδα σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, ενώ ειδικά στους νέους το ποσοστό υπερβαίνει το 50%!! Σχέσεις εργασίας κυριολεκτικά λάστιχο, με την εργοδοτική τρομοκρατία να οργιάζει!Το προσδόκιμο ζωής έχει γίνει προσδόκιμο επιβίωσης, το οποίο έπεται από την αύξηση των συσσιτίων  τον τελευταίο χρόνο. Βέβαια υπάρχουν και τα περιστατικά ανθρώπων που έψαχναν στα σκουπίδια για ένα κομμάτι ψωμί. Και σαν κερασάκι στην τούρτα βία και καταστολή των διαδηλώσεων  και των απεργιακών αγώνων,θεωρίες περί άκρων, δηλαδή εξομοίωση των εργατικών αγώνων( βλέπε εργάτες Ναυπηγείων Σκαραμαγκά) με τις φασιστικές επιθέσεις της Χρυσής Αυγής, γεγονός το οποίο, εν τέλει, ευνοεί τον εκφασισμό της κοινωνίας. Αυτή είναι η Ελλάδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης!! Η Ελλάδα που είναι δεμένη με τις αλυσίδες του χρέους! Αύτη που μας κάνει τη γενιά των 400 ευρώ.

Είναι η ίδια Ελλάδα που τηρώντας πιστά τη συνθήκη της Μπολόνια φέρνει μέσα από τους νόμους Διαμαντοπούλου και του αναπροσαρμοσμένου νόμου Αρβανιτόπουλου το μνημόνιο για την παιδεία στα πανεπιστήμια! Για χάρη του κουρέματος του χρέους(PSI) κλάπηκαν εν μία νυκτί τα αποθεματικά των ταμείων των ιδρυμάτων κι έτσι ανεστάλλη η λειτουργία σε μια σειρά από ΑΕΙ και ΤΕΙ( ΕΜΠ, ΤΕΙ Πειραιά). Για χάρη του πολυσυζητημένου πακέτου των 12 δις ευρώ μπαίνουν στο στόχαστρο τα συγγράμματά μας(στο Μαθηματικό ήδη από πέρυσι δεν δίνεται ο 2^ος τόμος των Πιθανοτήτων και του Απειροστικού Ι), που όπως έχει εξαγγελθεί θα κοπούν από το εαρινό εξάμηνο, η δωρεάν σίτιση, όπου εισάγονται τέτοια κριτήρια, που αποκλείουν το μεγαλύτερο μέρος των φοιτητών και παράλληλα  προωθούν το κλείσιμό τους και την πώλησή τους σε ιδιώτες. Απειλούν ακόμα και τη στέγαση, κλείνωντας τις εστίες της ΑΣΟΕΕ, ενώ σε όσες παραμένουν ανοικτές επιβάλλονται ακόμα πιο αυστηρά κριτήρια. Όλα τα παραπάνω καλείται να τα εφαρμόσει το συμβούλιο διοίκησης του εκάστοτε ιδρύματος, δηλαδή το κύριο μέσο που θα μετατρέψει ολοκληρωτικά το πανεπιστήμιο σε επιχείρηση, για αυτό και στη σύνθεσή του θα έχει και εξωπανεπιστημιακούς τεχνοκράτες και managers! Θα είναι όργανα διαπλοκής με ΜΜΕ και σκοτεινά επιχειρηματικά συμφέροντα. 

Όλα τα παραπάνω μας καθιστούν σαφές ότι για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια είναι καθήκον μας να απαλλαγούμε από τους ντόπιους και ξένους εκφραστές της ίδιας πολιτικής, δηλαδή την συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΔΝΤ, από τα μνημόνια και το χρέος. Για αυτό με σταθμό την αυριανή  γενική απεργία παλεύουμε για τη δημιουργία ενός μαχητικού  ταξικού εργατικού και ευρύτερα λαϊκού κινήματος που θα μας απελευθερώσει από τη θηλιά ΕΕ-ΔΝΤ, από τη δικτατορία τραπεζιτών, αγορών, γιγάντιων πολυεθνικών ομίλων!

ΟΛΟΙ ΑΥΡΙΟ 18/10 ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΙΣ 10:30 ΜΕ ΤΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

ΟΛΟΙ ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 22/10 ΜΠΛΟΚΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΥΛΙΩΝ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΠΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 16/10 ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΟ ΑΜΦ 21

Ένα μήνα τώρα τα ΜΜΕ μας ζάλιζαν το κεφάλι με τα μετρά που ζητά η τρόικα να ληφθούν προκειμένου να σωθεί η χώρα από το χείλος της καταστροφής. Αυτά που ζητά η τρόικα δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα. Ενδεικτικά μερικά από αυτά είναι η κατάργηση του κατώτατου μισθού, η εξαήμερη εργασία, οι άμεσες απολύσεις στο δημόσιο, η κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών των κατωτάτων εισοδημάτων, η επιβολή νέων κεφαλικών φόρων. Όλα τα μέτρα έχουν ορίζοντα τετραετίας. Ταυτόχρονα συζητούν ΕΕ και ΔΝΤ για νέο κούρεμα του χρέους το οποίο συνεπάγεται νέα χρεοκοπία της χώρας και του λαού και απαξίωση και κατάργηση της δημόσιας υγείας και παιδείας αλλά και κάθε άλλης δημόσιας παροχής προς το λαό.

Τρανταχτό παράδειγμα αποτελεί το δημόσιο πανεπιστήμιο που μετά την ένταξη των αποθεματικών όλων των ιδρυμάτων στο PSI αρκετά ιδρύματα, στην επαρχία κυρίως, είτε είναι έτοιμα να κλείσουν είτε υπολειτουργούν λόγω έλλειψης χρηματοδότησης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το κόψιμο παροχών όπως η φοιτητική μέριμνα, τα συγγράμματα και την επιβολή διδάκτρων προκειμένου τα ιδρύματα να βρουν πόρους για να μην κλείσουν ή συγχωνευτούν. Στο πλαίσιο αυτό το Υπουργείο Παιδείας βάζει κριτήρια στη σίτιση για να περιορίσει τον αριθμό των φοιτητών που δικαιούνται κάρτα με απώτερο σκοπό την οριστική κατάργηση της παροχής, εξαγγέλλεται η κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων από το εαρινό εξάμηνο, τα ιδρύματα λόγω της υποχρηματοδότησης αναγκάζονται να κλείνουν εστίες ή να δέχονται όλο και μικρότερο αριθμό φοιτητών, ενώ τα περισσότερα τμήματα αντιμετωπίζουν προβλήματα με την μείωση του ακαδημαϊκού προσωπικού. Μέσα σε όλα αυτά το υπουργείο ορίζει deadline για την εκλογή των Συμβουλίων Διοίκησης στις 25 Οκτωβρίου. Τα συμβούλια διοίκησης αποτελούν βασικό κόμβο στην προσπάθεια του υπουργείου να εφαρμόσει τον νόμο Διαμαντοπούλου- Αρβανιτόπουλου και να μετατρέψει το πανεπιστήμιο σε επιχείρηση αφού από αυτά περνά το 90% της εφαρμογής του νόμου. 

Μέσα στην θύελλα των νέων μέτρων το εργατικό κίνημα μετά από μια πετυχημένη απεργία και μια διαδήλωση στην οποία κατάφερε να σπάσει την απαγόρευση και την τρομοκρατία της Αστυνομίας και των ΜΜΕ προκηρύσσει νέα απεργία στις 18 Οκτωβρίου. Ενάντια στη λαίλαπα που ετοιμάζουν κυβέρνηση- ΕΕ- ΔΝΤ οι εργαζόμενοι αποφάσισαν να ορθώσουν το ανάστημά τους και να αγωνιστούν στο δρόμο εκεί όπου πραγματικά τσακίζονται και ανατρέπονται όλες οι επιθέσεις στα εργασιακά τους δικαιώματα. Στον ίδιο δρόμο πρέπει να βαδίσουν και οι φοιτητές, στο πλευρό τον εργαζομένων, για την ανατροπή της επίθεσης σε όλα τα μέτωπα από το πανεπιστήμιο μέχρι τα εργασιακά. Σταθμός του φοιτητικού κινήματος είναι και οι εκλογές των συμβουλίων διοίκησης για το ΕΚΠΑ στις 22 Οκτωβρίου τις οποίες οφείλει να εμποδίσει με όλες του τις δυνάμεις. Καλούμε όλους τους φοιτητές σε έναν αγώνα διαρκείας ενάντια σε όσους επιχειρούν να μας μαυρίσουν το παρόν και το μέλλον και να μας ρίξουν στην ανεργία. Θα τους ανατρέψουμε!