Για την κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας»...

Την περασμένη βδομάδα ζήσαμε πραγματικά συνταρακτικά γεγονότα, ένα «πολιτικό θρίλερ» όπως θα το περιέγραφαν και οι αγαπητοί κατά τα άλλα σχολιαστές της πολιτικής επικαιρότητας (Πρετεντέρης, Καψής, Πορτοσάλτε κλπ). Ποιο ήταν αυτό το πολιτικό θρίλερ; Το ερώτημα που πλανιόταν όλη τη βδομάδα ήταν ποιος τελικά θα αναλάβει τον πρωθυπουργικό θώκο. Θα είναι πρόσωπο κοινής αποδοχής; Θα είναι τεχνοκράτης; Θα είναι ο πρόεδρος της δημοκρατίας; Πολλά ονόματα παίζανε αλλά σίγουρα όλοι είχαμε ένα πράγμα κατά νου. Ότι όποιος και να ήταν ο πρωθυπουργός ή αλλιώς καπετάνιος η αλλιώς ο «εθνικός σωτήρ» η πολιτική που θα ακολουθούσε θα ήταν η ίδια. Αυτό μπορεί να το δει κανείς κοιτώντας γιατί μπήκε αυτή η κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας (σωτηρίας για ποιον;) και με τι σκοπό μπήκε.

Εδώ και 2 χρόνια η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έχει αναλάβει να τσακίσει όποια δικαιώματα και κατακτήσεις είχε ο εργαζόμενος λαός, ώστε να του φορτώσει τις συνέπειες τις καπιταλιστικής κρίσης. Μείωσε τους μισθούς και τις συντάξεις, κατήργησε τις συλλογικές συμβάσεις, ξεπουλάει το δημόσιο πλούτο όσο όσο παραδίδοντας στρατηγικής και μη σημασίας επιχειρήσεις στους ιδιώτες, επιβάλει όλο και μεγαλύτερη φορολογία στους εργαζόμενους μειώνοντας παράλληλα τη φορολογία των επιχειρήσεων και δίνοντας επιχορηγήσεις σε αυτές. Με άλλα λόγια προωθεί μία πολιτική εξαθλίωσης για τον εργαζόμενο λαό, που όμως δίνει ανάσα κερδών στο μεγάλο κεφάλαιο (ενδεικτικά το α’ τρίμηνο του 2011 οι 8 από τις 13 τράπεζες είχαν καθαρά κέρδη κατά μέσο όρο 55 εκατομμύρια ευρώ). Παράλληλα με την εφαρμογή αυτής της πολιτικής ο λαός έχει δείξει έντονα τη διάθεση να αντισταθεί. Οι πανεργατικές απεργίες, οι δύο 48ωρες απεργίες, οι κλαδικές απεργίες διαρκείας, οι σχεδόν καθημερινές κινητοποιήσεις του κόσμου δείχνουν μία διάθεση ανατροπής της κυβέρνησης αυτής και της πολιτικής της. Ο φετινός Οκτώβρης ήταν ιδιαίτερα θερμός μιας και στις 19 και 20 η πανεργατική απεργία είχε τρομερή συμμετοχή και ήταν από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις μετά την μεταπολίτευση. Επίσης στις 28 οκτωβρίου, ο λαός έδειξε ξεκάθαρα ποιο είναι το πραγματικό νόημα της αντίστασης μετατρέποντας τις παρελάσεις σε μαζικές διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Όλα αυτά είχαν ως συνέπεια την κατάρρευση, αφ’ ενός γιατί δεν κατάφερε να εφαρμόσει στο έπακρο τις πολιτικές επιταγές της ΕΕ, του ΔΝΤ και των αγορών λόγω των αντιθέσεων που υπήρχαν σε κομμάτια του ελληνικού και του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, και αφ’ ετέρου λόγω του βάρους του λαϊκού παράγοντα. Έτσι αποφάσισαν πως είναι η ώρα να προωθήσουν μια κυβέρνηση αστικής ενότητας...εεε λάθος, εθνικής ενότητας για να το λέμε και «σωστά». Δηλαδή μία κυβέρνηση προσωρινή που θα εγγυηθεί την εφαρμογή των μέτρων που ψηφίστηκαν το προηγούμενο διάστημα καθώς και τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου όπου μεταξύ άλλων περιλαμβάνει τη 10χρονη επιτήρηση της οικονομικής πολιτικής από την ΕΕ, νέο δάνειο 130 δις προκειμένου «να μειωθεί το χρέος και να γίνει διαχειρίσιμο», τη νέα επιβολή μειώσεων σε μισθούς και συντάξεις καθώς και κατεδάφιση κάθε έννοιας κοινωνικής παροχής. Άρα η ουσία της πολιτικής θα μείνει η ίδια. Τίποτα δεν θα αλλάξει. Η λιτότητα πάλι θα είναι κυρίαρχη πολιτική επιλογή, οι μειώσεις σε μισθούς συντάξεις καθώς και η περαιτέρω συρρίκνωση των δημοκρατικών δικαιωμάτων θα συνεχιστούν. Έτσι μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι ο Παπαδήμος δεν ήρθε για να μας βγάλει από την κρίση λόγω ανικανότητας των πολιτικών. Ήρθε για να συνεχίσει το έργο της κυβέρνησης με σκοπό να περάσει ακόμα χειρότερα μέτρα τσακίζοντας οποιαδήποτε εργατική και λαϊκή κατάκτηση και να έχει τη συναίνεση του αστικού μπλοκ εξουσίας (μιας και η συναίνεση με την κοινωνία είναι κάτι που πλέον δεν επιζητείται). 

Με την κίνηση τους αυτή (τοποθέτηση τεχνοκρατών στη θέση πολιτικών) οι ευρωπαίοι εταίροι πάντως προσπαθούν να περάσουν και το εξής μήνυμα. Βασιζόμενοι στην προπαγάνδα του προηγούμενου διαστήματος περί ανίκανων πολιτικών, σάπιου πολιτικού συστήματος, προσωπικής ιδιοτέλειας υπουργών κλπ προσπαθούν να χτίσουν μία λογική ότι άξιος να κυβερνάει είναι ένας που ξέρει από οικονομικά και διοίκηση πολύ καλά(τεχνοκράτης), υπονοώντας ότι οι πολιτικοί δεν γνωρίζουν από οικονομικά και διοίκηση και γι’ αυτό υπήρξε κρίση. Αυτό το μήνυμα είναι αρκετά επικίνδυνο επειδή είναι μία προσπάθεια να περάσει τη λογική ότι σε μία ταξικά διαχωρισμένη κοινωνία, μπορεί να υπάρξει μία ουδέτερη πολιτική, με άλλα λόγια μία πολιτική η οποία δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο(δηλαδή κόβει και από τους έχοντες και από τους μη έχοντες) και είναι επιστημονικά ορθή και εν τέλει νομοτελειακή. Με άλλα λόγια η λιτότητα, η άρνηση του δικαιώματος στην εργασία καθώς και το πετσόκομμα των δικαιωμάτων μας, μας παρουσιάζεται σαν κάτι που είναι επιστημονικά ορθό, γι’ αυτό για να γίνει πιο αποτελεσματικά χρειάζεται ένας τεχνοκράτης, δηλαδή παρουσιάζεται σαν κάτι το οποίο για να γίνει χρειάζεται επιστημονική γνώση και όχι πολιτική βούληση. Αυτό είναι μεγάλο ψέμα. Η πολιτική αυτή πατάει σε τακτικές και στρατηγικές επιλογές του ελληνικού και ευρωπαϊκού κεφαλαίου. Είναι η επιλογή που διασφαλίζει τα συμφέροντα του κεφαλαίου εις βάρος των συμφερόντων των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων καθώς επίσης είναι η πολιτική που διαλέγει να υπερασπίσει τα κέρδη του τσαλαπατώντας τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων. 

Σαν νεολαία και αυριανοί ή τωρινοί εργαζόμενοι πρέπει να καταλάβουμε ότι η πολιτική αυτή δεν είναι μονόδρομος. Εφαρμόζεται γιατί ακριβώς θέλουν να βγει το κεφάλαιο αλώβητο από αυτή την καπιταλιστική κρίση εις βάρος των δυνάμεων της εργασίας και γι’ αυτό επιστρατεύουν ότι τεχνάσματα μπορούν (κυβέρνηση αστικής ενότητας, «τεχνοκράτη» πρωθυπουργό, βόμβες προπαγάνδας περί αναγκαιότητας της εφαρμογής της πολιτικής αυτής από τα ΜΜΕ) για να μας πείσουν ότι πρέπει να σκύψουμε το κεφάλι και να δεχτούμε αυτή την πολιτική. Όμως δεν θα τους περάσει. Πρέπει να δώσουμε μάχη ενάντια στα σχέδια τους!

 

Η μάχη αυτή δεν είναι ατομική, πρέπει να δοθεί συλλογικά και οργανωμένα. Το επόμενο διάστημα πρέπει το φοιτητικό κίνημα να επιστρέψει στις γενικές συνελεύσεις και να συμβάλει αποφασιστικά μαζί με όλη τη νεολαία και τον εργαζόμενο λαό στον αγώνα για την ανατροπή της επίθεσης σε παιδεία, εργασία και δημοκρατικές ελευθερίες. Να επιστρέψουμε στους δρόμους και τις πλατείες, να γιγαντώσουμε τις διαδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις, να κλιμακώσουμε τους αγώνες μας, για να ανατρέψουμε, τα χαράτσια, τα μνημόνια, την εργασιακή εφεδρεία και τις αντιλαϊκές πολιτικές τους και όλους όσους υποθηκεύουν τις ζωές και το μέλλος μας. Να βγουν στην εφεδρεία κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ. ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

Γενική Συνέλευση Φοιτητικού Συλλόγου Μαθηματικού 14/11

Όλοι στη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου τη Δευτέρα 14/11, ώρα 13:00 στο ΑΜΦ 21.

• Οργανώνουμε την πάλη μας ενάντια στη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-Τραπεζών.
• Παλεύουμε για την ανατροπή της σύγχρονης χούντας των αγορών, του κεφαλαίου και της ΕΕ.
• Τιμάμε τον δρόμο του Νοέμβρη! Όλοι στις διαδηλώσεις του Πολυτεχνείου, 17/11. 

Με ανακοίνωση του τμήματος δε θα πραγματοποιηθούν μαθήματα τη Δευτέρα 13:00-16:00 ώστε να γίνει η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου.

17 Νοέμβρη 1973..Το μήνυμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου πιο επίκαιρο από ποτέ..

Μια ματιά στην ιστορία..

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ήταν η κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση και ουσιαστικά προανήγγειλε την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία από τις 21 Απριλίου 1967 είχε επιβάλλει καθεστώς  δικτατορίας στη χώρα.

14 Φεβρουαρίου 1973 Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά καθώς οι φοιτητές της Αθήνας ξεσηκώθηκαν και συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ζητούσαν την κατάργηση του Ν.1347, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εισήλθε στο χώρο του ιδρύματος, συνέλαβε 11 φοιτητές και τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «περιύβρισης αρχής». Οι 8 καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές, ενώ περίπου 100 άλλοι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να ντυθούν στο χακί.

21 Φεβρουαρίου Οι φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής σχολής στην Αθήνα, προβάλλοντας τα συνθήματα «Κάτω η Χούντα», «Δημοκρατία» και «Ζήτω η Ελευθερία». Η αστυνομία επενέβη και πάλι για να καταστείλει την εξέγερση, αλλά η βίαιη εκδίωξη των φοιτητών από το κτίριο της Νομικής ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγωνιστικότητά τους.

14 Νοεμβρίου 1973 Η εξέγερση ξεκινά! Το πρωί εκείνης της ημέρας οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του Πολυτεχνείου και αποφάσισαν να απέχουν από τα μαθήματα, με αίτημα να γίνουν εκλογές για τους φοιτητικούς συλλόγους τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και όχι στα τέλη του επόμενου χρόνου, όπως είχε ανακοινώσει το καθεστώς. Ακολούθησαν συνελεύσεις φοιτητών στην Ιατρική και στη Νομική σχολή. Μάλιστα, οι φοιτητές της Νομικής εξέδωσαν ψήφισμα, με το οποίο ζητούσαν την ανάκληση των αποφάσεων της Χούντας για τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών, εκδημοκρατισμό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 20% του προϋπολογισμού και ανάκληση του Ν.1347 για την αναγκαστική στράτευση των φοιτητών.

Ώρα με την ώρα, άρχισαν να μαζεύονται ολοένα και περισσότεροι φοιτητές στο Πολυτεχνείο, αλλά και άλλοι που πληροφορήθηκαν το νέο. Η αστυνομία αποδείχθηκε ανίκανη να εμποδίσει την προσέλευση του κόσμου. Το απόγευμα πάρθηκε η απόφαση για κατάληψη του Πολυτεχνείου. Οι πόρτες έκλεισαν και από τότε άρχισε η οργάνωση της εξέγερσης. Έγινε εκλογή Συντονιστικής Επιτροπής για να καθοδηγήσει τον αγώνα και γενικότερα, δημιουργήθηκαν επιτροπές σε όλες τις σχολές για να οργανώσουν την κατάληψη και την επικοινωνία με την ελληνική κοινωνία. Για το σκοπό αυτό άρχισε να λειτουργεί ένας ραδιοφωνικός σταθμός, αρχικά στο κτίριο του Χημικού και αργότερα στο κτίριο των Μηχανολόγων. Επιπλέον, στο Πολυτεχνείο εγκαταστάθηκαν πολύγραφοι, που δούλευαν μέρα - νύχτα, για να πληροφορούν τους φοιτητές και τον υπόλοιπο κόσμο για τις αποφάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής και των φοιτητικών συνελεύσεων. Συγκροτήθηκαν συνεργεία φοιτητών, που έγραφαν συνθήματα σε πλακάτ, σε τοίχους, στα τρόλεϊ, στα λεωφορεία και στα ταξί, για να τα γνωρίσουν όλοι οι Αθηναίοι. Στο Πολυτεχνείο οργανώθηκε εστιατόριο και νοσοκομείο, ενώ ομάδες φοιτητών ανέλαβαν την περιφρούρηση του χώρου, ξεχωρίζοντας τους αγωνιστές Αθηναίους από τους προβοκάτορες, καθώς η αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος ήταν να στείλει μυστικούς πράκτορες να ανακατευθούν στο πλήθος που συνέρρεε στο Πολυτεχνείο και να ακροβολήσει σκοπευτές στα γύρω κτίρια.

16 Νοεμβρίου μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν εναντίον του πλήθους που ήταν συγκεντρωμένο έξω από το Πολυτεχνείο, με γκλομπς, δακρυγόνα και σφαίρες. Οι περισσότεροι διαλύθηκαν. Όσοι έμειναν έστησαν οδοφράγματα ανατρέποντας τρόλεϊ και συγκεντρώνοντας υλικά από οικοδομές, και άναψαν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα. Αργότερα, η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει το στόχο της, την καταστολή της εξέγερσης. Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία αδυνατούσε να εισέλθει στο Πολυτεχνείο, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό. Κοντά στο σταθμό Λαρίσης συγκεντρώθηκαν τρεις μοίρες ΛΟΚ και μία μοίρα αλεξιπτωτιστών από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από το Γουδί προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών ζήτησε διαπραγματεύσεις, αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε.

17 Νοεμβρίου Στις 3 τα ξημερώματα της το άρμα που βρισκόταν απέναντι από την κεντρική πύλη έλαβε εντολή να εισβάλλει. Έπεσε πάνω στην πύλη και την έριξε, παρασέρνοντας στο διάβα του μία κοπέλα που ήταν σκαρφαλωμένη στον περίβολο κρατώντας την ελληνική σημαία. Οι μοίρες των ΛΟΚ, μαζί με ομάδες -μυστικών και μη- αστυνομικών, εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο και κυνήγησαν τους φοιτητές, οι οποίοι πηδώντας από τα κάγκελα προσπάθησαν να διαφύγουν στους γύρω δρόμους. Τους κυνηγούσαν αστυνομικοί, πεζοναύτες, ΕΣΑτζήδες. Αρκετοί σώθηκαν βρίσκοντας άσυλο στις γύρω πολυκατοικίες, πολλοί συνελήφθησαν κα μεταφέρθηκαν στη Γενική Ασφάλεια και στην ΕΣΑ.

Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας, στις 17 Νοεμβρίου συνελήφθησαν 840 άτομα. Όμως, μετά τη Μεταπολίτευση, αξιωματικοί της Αστυνομίας, ανακρινόμενοι, ανέφεραν ότι οι συλληφθέντες ξεπέρασαν τα 2400 άτομα. Οι νεκροί επισήμως ανήλθαν σε 34 άτομα. Στην ανάκριση που διενεργήθηκε το φθινόπωρο του 1975 εναντίον των πρωταιτίων της καταστολής εντοπίστηκαν 21 περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού. Ωστόσο, τα θύματα πρέπει να ήταν πολύ περισσότερα, διότι πολλοί βαριά τραυματισμένοι, προκειμένου να διαφύγουν τη σύλληψη, αρνήθηκαν να διακομιστούν σε νοσοκομείο.

25 Νοεμβρίου Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος έχοντας προηγουμένως κηρύξει στρατιωτικό νόμο, ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.

Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο…

Όπως τότε η χούντα των συνταγματαρχών, έτσι και τώρα η χούντα των αγορών και του κεφαλαίου και η λυκοσυμμαχία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΕΕ-ΔΝΤ μπορεί να ανατραπεί!

38 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείο και το μήνυμα του παλλαϊκού ξεσηκωμού παραμένει επίκαιρο. Το Πολυτεχνείο δεν είναι ούτε γιορτή ούτε ένα μουσειακό κειμήλιο. Το Πολυτεχνείο είναι αυτό το σάλπισμα για εξέγερση, για αντίσταση και πάλη που πάντα βρίσκει νέους, εκρηκτικούς δρόμους μέσα στην επικαιρότητα και επανέρχεται στο προσκήνιο.

Το Πολυτεχνείο ήταν νικηφόρο όχι μόνο γιατί ο κόσμος συγκρούστηκε έμπρακτα με το καθεστώς αλλά γιατί έθεσε ζητήματα πέρα απ’ αυτό, που αμφισβήτησαν την ίδια του την ύπαρξη και την πολιτική σε κάθε επίπεδο από την σκοπιά των αναγκών της νεολαίας και των εργαζομένων.

Η εξέγερση του Νοέμβρη συνεχίζει να ‘ναι επίκαιρη και να εμπνέει τους νέους της εποχής μας.
Ζούμε σε μια περίοδο πρωτοφανούς προσπάθειας αναίρεσης των κεκτημένων και δικαιωμάτων του λαού, στο όνομα του χρέους και της οικονομικής κρίσης και με την απειλή της χρεωκοπίας. Το κεφάλαιο, σε μια συντεταγμένη λυσσαλέα επίθεση ενάντια στην εργατική τάξη και το λαό, με μια σειρά από μέτρα σε εργασία και εκπαίδευση προσπαθεί να κάνει τους εργαζομένους και τη νεολαία να πληρώσουν μια κρίση που δε δημιούργησαν , με στόχο να βαθύνει ακόμα περισσότερο την εκμετάλλευσή τους.

Αυτή την περίοδο το σύνθημα του Πολυτεχνείου για «ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Οι αγωνιστές του Πολυτεχνείου φώναζαν ΨΩΜΙ ενάντια στο καθεστώς λιτότητας και οικονομικής εκμετάλλευσης, εμείς σήμερα φωνάζουμε ΨΩΜΙ ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα που κυβέρνηση-ΕΕ-ΔΝΤ-κεφάλαιο μας επιβάλλουν (ανεργία, ελαστική εργασία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, ανασφάλιστη εργασία, εφεδρείες). Για να ανατρέψουμε αυτούς που μας «αρπάζουνε το ψωμί από το τραπέζι» μέσα από μειώσεις μισθών και συντάξεων, αύξηση του ΦΠΑ παντού, απολύσεις, εξαφάνιση κάθε ίχνους κοινωνικής παροχής. Ενάντια σε αυτούς που θέλουν να βάλουν τη γενιά μας σε υποθήκη για μια ζωή προκειμένου να ξεπεράσουν την κρίση τους.

Φώναζαν ΠΑΙΔΕΙΑ ενάντια στην υπαγωγή της παιδείας στα συμφέροντα των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου, εμείς σήμερα για να ανατρέψουμε όλες τις εκπαιδευτικές  μεταρρυθμίσεις των τελευταίων ετών οι  οποίες, με αποκορύφωμα τον εκτρωματικό νόμο της Διαμαντοπούλου, βάζουν στο στόχαστρο τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Για να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτή την πολιτική που θεσμοθετεί ένα νέο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, που τσακίζει τα πτυχία μας, που καλλιεργεί τα ιδεολογήματα της αξιοκρατίας, της ανταγωνιστικότητας, και του ατομισμού, που εντατικοποιεί τους ρυθμούς σπουδών μας που δημιουργεί εργαζόμενους -αναλώσιμα προϊόντα, πλήρως εξειδικευμένους κι εκπαιδευμένους για μια συγκεκριμένη εργασία ˙ εργαζόμενους  βορά στον εργοδότη, με ελάχιστες αμοιβές, σε έναν ατομικό δρόμο διεκδίκησης χωρίς συλλογικές αναπαραστάσεις.

Φώναζαν ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ενάντια στο ολοκληρωτικό καθεστώς αλλά και τις επιταγές των ιμπεριαλιστών. Σήμερα φωνάζουμε ενάντια σε αυτή την πολιτική που καταργεί το άσυλο, που απαντάει με ωμή καταστολή σε κάθε έκφραση της λαϊκής οργής(χημικά και ξύλο στις απεργιακές κινητοποιήσεις, βία στις εκκενώσεις πλατειών, Κερατέα ), που ποινικοποιεί τους αγώνες όσων δε σκύβουν το κεφάλι(πειθαρχικές διώξεις φοιτητών για τη συνδικαλιστική τους δράση, κήρυξη οποιασδήποτε απεργίας ξεπερνά  τα όρια του υποταγμένου συνδικαλισμού των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ ως παράνομες και καταχρηστικές). Ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις των ΗΠΑ-ΕΕ-ΝΑΤΟ που με το αίμα των λαών μοιράζουν τις ζώνες επιρροής τους. Μα κυρίως ενάντια στις σύγχρονες χούντες, στις κοινοβουλευτικές δικτατορίες που καταλύουν κάθε έννοια δημοκρατίας προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Οι εργαζόμενοι και η νεολαία το τελευταίο διάστημα έχουν δείξει τη γενικευμένη λαϊκή αγανάκτηση απαντώντας με τις πιο μαζικές κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών (το φοιτητικό κίνημα του Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου, την 48 απεργία 19-20 Οκτώβρη, αλλά και τις αντιδράσεις στις παρελάσεις της 28^ης Οκτώβρη). Από την άλλη η κρατική καταστολή κορυφώνεται τόνους χημικών που εκτοξεύονται σε κάθε απεργία από τα ΜΑΤ, ξύλο και γενικότερο εκφοβισμό των αγωνιζόμενων κομματιών του λαού για να τους αποτρέψουν να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις. Οι εργαζόμενοι και η νεολαία όμως όπως αποδεικνύουν δεν τρομοκρατούνται και το ίδιο θα πρέπει να κάνουν και στα επόμενα συλλαλητήρια και τις απεργίες κλιμακώνοντας τον αγώνα τους. Ο καπιταλισμός και το σάπιο πολιτικό του σύστημα έχει πλέον χρεοκοπήσει. Δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να χρεοκοπήσουν και το λαό. Η αντικαπιταλιστική απάντηση σε αυτή την κρίση είναι η μόνη λύση !

Εμπρός για συμμαχία με τους εργαζομένους ακούγοντας της λαϊκή οργή για ρήξη και ανατροπή αυτού του συστήματος!

Συνολική πάλη για μονομερή διαγραφή του χρέους, αποδέσμευση από την ΕΕ και απελευθέρωση από τα δεσμά της δικτατορίας των αγορών και της εκμετάλλευσης.

Εμπρός για μαζικές γενικές συνελεύσεις και ένα μαζικό παλλαϊκό συλλαλητήριο στις 17 Νοέμβρη, ημέρα μνήμης και έμπνευσης για τους αγώνες της γενιάς μας! Εμπρός για  την ανατροπή τους!

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ!

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ 14/11 ΩΡΑ 12:00 ΑΜΦ 21

ΑΝΑΒΟΛΗ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

Η Γενική Συνέλευση του Συλλόγου που ήταν προγραμματισμένη για σήμερα (8/11) αναβάλλεται, λόγω μη απαρτίας, για την Δευτέρα 14/11, ώρα 12 στο ΑΜΦ 21

38 χρόνια μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου… η ίδια ιστορία… ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΨΩΜΙ:1.000.000 άνεργοι, ελαστικές σχέσεις εργασίας, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μισθοί και συντάξεις πείνας, απολύσεις

ΠΑΙΔΕΙΑ: νόμος Διαμαντοπούλου, Πανεπιστήμιο επιχείρηση, δίδακτρα και ταξικοί φραγμοί, κλείσιμο σχολείων και σχολών, αμάθεια

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ : σύγχρονος ολοκληρωτισμός, καταστολή και βία, μιντιακή διακυβέρνηση και κατασυκοφάντηση των αγώνων

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΜΑΣ ΤΑ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ!!

Τότε ήταν η δικτατορία των συνταγματαρχών…
…Τώρα η δικτατορία των αγορών και των πιστωτών, η ΕΕ, το ΔΝΤ και η μαύρη συμμαχία ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ

Δε θα κάτσουμε άλλο να παρακολουθούμε τις μηχανορραφίες τους για τη νέα συγκυβέρνηση, τη δήθεν συναίνεση για την εθνική σωτηρία. Αυτοί συμμάχησαν για να σώσουν το σάπιο πολιτικό τους σύστημα από τη λαϊκή οργή και να υπογράψουν την επαίσχυντη δανειακή σύμβαση που βυθίζει εργαζόμενους και νεολαία στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Εμείς θα συμμαχήσουμε με τους εργαζόμενους για να τους ανατρέψουμε! Θα πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας μέσα από τις γενικές μας συνελεύσεις και θα μετατρέψουμε τη φετινή 17 Νοέμβρη σε παλλαϊκό συλλαλητήριο για την ανατροπή της σύγχρονης χούντας των αγορών και της μνημονιακής πολιτικής!

Να φύγουν όλοι, τώρα, μαζί με την πολιτική τους!

 

 

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΥ ΤΡΙΤΗ 8/11 ΣΤΙΣ 12:00 ΣΤΟ ΑΜΦ.21

Γενική Συνέλευση Φοιτητικού Συλλόγου Μαθηματικού 8/11

Όλοι στη Γενική Συνέλευση του συλλόγου, την Τρίτη 8/11 ώρα 12:00 στο ΑΜΦ 21.

Να διαλέξουμε πλευρά...

Από τις πρώτες μέρες στη σχολή πολλά ερωτήματα γεννιούνται σε καθένα μας σε σχέση με την επίθεση που δέχεται η νεολαία και οι εργαζόμενοι, σε σχέση με το παρόν και το μέλλον μας. Σε τι Πανεπιστήμιο μας φέρνουν, σε τι περίοδο, τι θα γίνει μόλις τελειώσουμε από εδώ, αν μπορούμε να τελειώσουμε, τι γίνεται με όλες τις πορείες και τις απεργίες, γιατί άργησε να ξεκινήσει το εξάμηνο, μπορεί άραγε οι αγώνες να είναι νικηφόροι; Σε αυτά τα ερωτήματα οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες και θα έρθουν μόνο μέσα από συλλογική συζήτηση και συλλογικές εμπειρίες.

Από την πλευρά μας, σαν Α.Ε.Π.-Ε.Α.Α.Κ. προσπαθούμε σε όλα αυτά τα ερωτήματα και σε άλλα ανώτερα να απαντήσουμε από την σκοπιά των δικαιωμάτων και των αναγκών της κοινωνικής πλειοψηφίας. Γνωρίζουμε ότι η διεθνή, δομική οικονομική κρίση του καπιταλισμού έχει οδηγήσει τις αστικές τάξεις σε όλο τον κόσμο να επιτίθονται βάρβαρα στα δικαιώματα των λαών για να μπορέσουν από την πλευρά τους να υπερβούν την κρίση και τα αποτελέσματά της. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι γι΄αυτήν την κατάσταση φταίει η κακή διαχείρηση του καπιταλισμού και βεβιασμένες πολιτικές επιλογές ενώ η πραγματικότητα είναι πως για αυτήν την κρίση φταίει το ίδιο το σύστημα που γεννάει τέτοιες κρίσεις. Διαμορφώνουν και διεθνώς αλλά και στην Ελλάδα μια εντελώς νέα και βάρβαρη κατάσταση για την νεολαία και τους εργαζόμενους. Γι’ αυτό και κόβουν μισθούς, συντάξεις και δαπάνες, διαλύουν κατακτήσεις του εργατικού κινήματος, καταργούν τις Συλλογικές Συμβάσεις, δημιουργούν το Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης για την νεολαία, επιτίθονται στην εκπαίδευση, δημιουργούν στρατιές ανέργων χωρίς δικαιώματα, ευέλικτων, ανασφάλιστων. Καλλιεργούν τον φόβο και την τρομοκρατία, επιβάλλουν την μιζέρια και την μαζική κατάθλιψη.

Σε αυτήν την πραγματικότητα, δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά μας...

Υπάρχει ο δρόμος της υποταγής, του ατομικού δρόμου, της λογικής ότι μόνος μου, αν μοχθήσω, αν φάω καναν άλλον θα τα καταφέρω. Η λογική που οδηγεί στην απαξίωση της πολιτικής-«αυτά είναι για τα κόμματα και τους πολιτικούς, τι με νοιάζει εμένα, εγώ κοιτάω την δουλειά μου και καλό είναι και αυτοί να κάνουν το ίδιο»! Αυτή η λογική δίνει την δυνατότητα σε όλους αυτούς που περνάνε αυτά τα μέτρα και που φέρνουν τον λαό όλο και πιο κοντά στην εξαθλίωση να χαίρονται. Να μην έχουν να φοβηθούν τίποτα, να μην ανησυχούν. Καταδικάζει μια ολόκληρη γενιά στην απάθεια και στην απομόνωση!

Υπάρχει όμως και ένας άλλος δρόμος. Αυτός της συλλογικής διεκδίκησης, του συλλογικού αγώνα και της στράτευσης πάνω σε ιδανικά και αξίες πολύ ανώτερες από αυτές της ατομικότητας, του προσωπικού κέρδους, και της αγοράς. Είναι η πίστη ότι μέσα από τους αγώνες μας όλοι μαζί μπορούμε να παλέψουμε και να κερδίσουμε. Η λογική ότι η πολιτική δεν είναι μόνο γι’ αυτούς αλλά είναι για όλους και όλοι μπορούμε με βάση τα συμφέροντά μας για μια καλύτερη ζωή να τους ανατρέψουμε. Η αντίληψη ότι όλοι οι λαοί μπορούν να αγωνιστούν για να ξετινάξουν από πάνω τους τα δεσμά αυτού του συστήματος της βαρβαρότητας, της εκμετάλλευσης, της καταστροφής της φύσης και των πολέμων. Η αξιοπρέπεια του να μην αφήνεις τις εξελίξεις να τρέχουν αλλά να τις διαμορφώνεις μα βάση τις ανάγκες μας!

Εμείς σαν επιλέγουμε τον δεύτερο δρόμο, αυτόν της συλλογικής διεκδίκησης. Πιστεύουμε ότι αυτό το βάρβαρο σύστημα μπορεί και πρέπει να ανατραπεί. Η ΕΑΑΚ, 20 χρόνια τώρα, βρίσκεται σε ολες τις μεγάλες κοινωνικές και νεολαιίστικες μάχες και παλεύει για την ανατροπή αυτής της βάρβαρης πολιτικής σε παιδεία και εργασία. Βρισκόμαστε στο πλευρό των εργαζομένων και της νεολαίας και παλεύουμε για δημόσια δωρεάν παιδεία, δουλειά με δικαιώματα, ζωή με αξιοπρέπεια!

 

Όλοι στον αγώνα για τα σύγχρονες ανάγκες μας σε παιδεία και εργασία!